Pigmalion efektuaren arazoen konponbidea

Pasaden asteazkenean irakurri genuen artikuluaren arabera pigmalion efektuak bi motatako jarrerak sortzen ditu. Alde batetik, irakasleak emaitzak onak espero  duenean  ikasleengan, hauek emaitza hobeagoak lortzen dituzte. Portaera honi pigmalionen efektu positiboa deritzo. Beste aldetik, hezitzaileak konfiantza gutxi duenean ikasleen emaitzetan kontrako jarrera sortzen da, hau da, pigmalionen efektu negatiboa. Hurrengo artikuluan efektu honek sortzen dituen arazoak aztertuko ditut: 

Ikusi genuen arazoen artean ikasle guztiak berdin ez tratatzea zen larrienetariko bat. Arazo honek klasifikazioak sortzen ditu ikasleen artean, hau da, ikasle onak bereizten ditu ikasle txarren artean eta inkontzienteki taldeak sortzen dira klase barruan.  Konfiantza gehiago izaterakoan ikasle onen taldean, hauei gehiago laguntzen eta zalantzak hobeto argitaratzen die irakasleak. Ikasle txarren taldea, berriz, baztertuta geratzen da irakasleak ez dielako informazio berdina ematen.

Ikasle guztiak berdin tratatzea irtenbide bakarra da arazoa guztiz konpontzeko. Irakasleak ikasleek jenioak bezala tratatu behar ditu hauek emaitza hobeagoak lortzeko helburuarekin. Halaber, ikasle “atzeratuei” gehiago lagundu behar die hauen konfiantza eta ahalegin handiago lortzeko asmoarekin.

Aurreko arazoekin erlazionatutako dagoen beste arazo bat ikusi genuen planteamendu orduan, mesfidantza arazoa.  Adibidez ikasle txar batek ondo erantzuten duenean irakasleak  proposatu duen zalantza bati. Egoera hau ematen bada, irakasleak ez dio ikasleari sinestuko berarekin sortutako mesfidantzagatik. Hau da, irakaslearentzat ezinezkoa iruditzen zaio ikasle txar batek erantzun egokia ematea.  Hau oztopo bat sortzen du, ikasle txarrak ezin dutelako eboluzionatu ez daukatelako irakaslearen konfiantza ezta laguntza. Irakasleak ez die ikasle hauei laguntza eskainiko nahiz eta hauek ahalegindu, irakasleak ikasle txarrak bezala ikusi jarraituko duelako.

Azkeneko arazo esango litzateke objetibotasun falta ikasleak kalifikatzeko orduan. Hau da, irakaslea subjektiboa da eta ikasle “hoberenei” nota hobeagoak jartzen die merezi ez dutenean, bakarrik gogoko dutelako.

Artikulua irakurriz gero esan dezakegu konturatu gabe gure pentsaerak erakusten dugula eta ikasleak ezin direla klasifikatu, denak gaitasunak dituztelako jenio batzuk izateko bidean.